قالي بافي

صنعت قالي در نايين رواج نداشت تا اينكه ميرزا جلال خان پيرزاده كه از سال 1296 هجري شمسي تا سال 1307 سمت نظامت مدرسه نايين را داشت چون جدي و ساعي بود ملاحضه كرد كه برخي از شاگردان پس از اتمام تحصيلات ابتدايي قادر به ادامه نحصيل نيستند و به لحاظ نبود بازار اشتغال كافي در منطقه و صرفا به جهت تامين معاش زندگاني خود و خانواده كه در محروميت و فقر بسر مي بردند ، ناچار به ترك ديار و كاشانه خود هستند. از اين رو تصميم گرفت تا حرفه اي براي اين دسته از افراد فراهم كند . لذا در سال 1302 با هزينه خود مبادرت به دائر نمودن كلاس فني كرد و در اين رابطه از وجود دو نفر از استادان قالي بافي ناييني به نامهاي ميرزا حسن و ميرزا جواد سجادي كه از سادات نايين بودند و مراحل آموزش قالي بافي را قبلا در سلطان  آباد اراك آموخته بودند بهره گرفته و به مدت دو سال در اولين كارگاه قالي بافي نايين به آن عده از افرادي كه ذوقي به اين كار داشتند ، حرفه بافت قالي را آموختند. طولي نكشيد كه مرحوم حاج ملا قاسم صادقي نيز با جديت خود كارگاه قالي بافي ديگري را در محله چهل دختران نايين داير نمود و آوازه طرز كار و بافته دست آنان كه يك پديده جديد محسوب مي شد در بين همه پخش گرديد و عده اي ديگر را جذب فعاليت در زمينه رونق اين حرفه نمود كه جا دارد از جمله آنان از كوشش بي دريغ برادران حبيبيان كه طرح فرش نايين را با الهام از طبيعت كوير و فرهنگ غني مردم منطقه و طرحهاي دوران صفوي به عرضه وجود آوردند بعنوان بانيان توسعه و ترويج فرش نايين نام برده شود . از آنجايي كه سطح درآمد حاصله از قالي بافي نسبت به ساير هنرهاي دستي از رشد قابل توجهي برخودار بود ، طولي نكشيد كه اين هنر از رونق چشمگيري برخوردار گرديد .

ادامه مطلب

عباي نايين

هنر عبا بافي يكي از صنايع دستي ديرينه و زيبا و ظريف شهر نايين مي باشد. از قديم الايام اين صنعت در بوشهر ، كوهپايه و بخش محمديه شهر نايين رواج داشته است. دربخش محمديه سردابهاي عبا بافي متعددي با استفاده از تكنيك كَند ساخته شده است كه در هر يك از آنها معمولا 8 تا10 نفر مشغول بكار بوده اندو در حال حاضر 1 تا2 نفر می باشند. جنس عباي نايين از كرك شتر و يا پشم گوسفند است و طول هر طاقه ي عبا 6 متر و وزن آن 5/2 کیلو گرم مي باشد. دستگاههاي عبا بافي از جنس چوب و نی می باشد و شامل اجزايي مانند نوردهاي در عقب و جلو دستگاه دفتين وشانه در وسط و دو پدال برای باز کردن بین تار ها و... مي باشد. 

ادامه مطلب

هنر گليم بافی

مردمان نائين از ديرباز آوازه‌اي بزرگ در فرهنگ و تمدّن و هنر داشته‌اند و در تداوم از ياد گذشتگان كمافي السابق با دست‌هاي پرتوان خود هنر مي‌آفرينند مردم اين ديار سخت كوشند از سرما و گرما دل نمي‌هراسانند و هميشه و در همه حال در فكر آنند تا زيبائي بيافرينند كه از جمله بافتن فرش و عبا را مي‌توان نام برد.
اگر چه هنرهاي قديمه اين ديار به مرور زمان و در اثر شرايط اقليمي در سكوت مطلق فرومانده است دوري از هنر در خصلت و خوي خطّه كوير نيست پس هنرنمائي مي‌كنند و زيبائي را به منصه ظهور مي‌رسانند. همانطوري كه واضح و روشن است بافتن فرش با هنرمندي قاليباف در گفتن و كتابت نمي‌گنجد و زبان قلم و بيان از آن عاجز مي‌ماند امّا چون كويريان هميشه قناعت‌پيشه بوده‌اند در اسراف سمت نمي‌گيرند و حتّي از كوچكترين و يا كمترين امكانات بهره‌اي بهينه مي‌برند كه شايد و يا بطور قطع در تصوّر هم نمي‌گنجد. خوب مي‌دانيم كه در بافتن فرش و مراحل آن با تمام توصيفات و مشخّصات دار، چله، پشم (تار و پود) و ابزار كار و لوازم ديگر كار به مرحله بافتن مي‌رسد راه و مسيري پيموده مي‌شود و نقشه بر پيكره تارها شكل مي‌گيرد و سپس به تناسب نقشه رنگ‌هاي مختلف درلابلاي تارها عبور مي‌كند تا كار به آنجا مي‌رسد كه بر روي بافته‌ها القاج (پود) مي‌زنند و مي‌كوبند امّا به خاطر دقّت و ظرافت بيشتر با دست و درگذشته‌ها با شانه‌هاي چوبي خفت‌هاي (ريشه‌هاي) بافته شده را همچو گيسوان پرپيچ و تاب شانه مي‌زدند تا كاملاً به ظرافت درآيد.

ادامه مطلب